Aimee en Shannon vertellen over hun anorexia-verleden: ‘Ik geloofde niet dat ik ziek was’

Aimee en Shannon vertellen over hun anorexia-verleden: ‘Ik geloofde niet dat ik ziek was’

Het is Eating Disorder Awareness Week: een week waarin wordt stilgestaan bij eetstoornissen. InDeSpiegel ging in gesprek met Shannon Blezer (27) en Aimee Kniese (20) die allebei het gevecht aangingen tegen de eetstoornis anorexia. Aimee is sinds twee jaar hersteld en deelde deze week voor het eerst haar verhaal met de buitenwereld. Shannon is al jaren uit de kliniek, maar heeft nog dagelijks te maken met haar eetstoornis.

Aimee Kniese (20)

Aimee Kniese was vijftien toen haar eetgewoontes veranderde. In de derde klas van de middelbare school voelde ze een grote druk om zich te spiegelen aan alle Instagram influencers die gezond aten en veel aan het sporten waren. ‘In het begin ging het goed, maar het ging steeds verder en ik mocht steeds minder van mezelf. Een banaan was op een geven moment al te veel. Met calorieën was ik nooit heel veel bezig, maar ik was wel heel gefocust op wat gezond was en wat niet.’ De kilo’s gingen er snel af en bij Kniese haar ouders begonnen de alarmbellen te rinkelen. Ze namen haar mee naar de huisarts, maar het besef dat er echt iets aan de hand was, was nog niet ingezakt bij Kniese.

‘Ik verzette mij er eerst heel erg tegen’, geeft Kniese toe. ‘Ik had zelf helemaal niet het idee dat ik ziek was. Ja, ik was misschien een beetje doorgeslagen. Maar echt ziek? Dat idee had ik niet. ‘Ik heb toch geen anorexia!?’ ,zei ik wel eens, 'want ik had niet het gevoel dat ik leek op de meisjes in de media met anorexia.’ Maar Kniese was ziek en had anorexia. Van de huisarts kwam een doorverwijzing naar de jeugd GGZ waar ze vrij snel terecht kon. ‘Ik wilde het nog steeds niet, maar ik had niet heel veel keuze. Er was vanuit huis uit veel controle en ik kon er niet meer onderuit.’ Dus vanaf toen ging Kniese elke week naar een therapeut en naar een diëtist om te vechten tegen haar eetstoornis.

Motivatie 

Langzaam kwam ook de motivatie vanuit haar zelf om ertegen te vechten. ‘Ik mocht niets meer: niet meer sporten, niet meer meedoen met gym en niet meer zelf naar school fietsen. Ik voelde mij daarom zo anders dan iedereen en ik wilde eigenlijk gewoon normaal zijn.’ Daarbij werd er ook gedreigd met een opname in het ziekenhuis en sondevoeding als Kniese geen stappen zou maken. ‘Dat wilde ik echt niet en dus zette ik langzaam de knop om, om weer te gaan eten.’ Terwijl ze langzaam weer op gewicht kwam, was ze bezig met het afsluiten van de middelbare school en wilde ze het liefst ‘gewoon weer normaal’ zijn. Kniese probeerde de normale dingen te doen, als mee uitgaan en naar de examenstunt te gaan. ‘Maar in mijn hoofd was ik constant bezig met eten, met wanneer we gingen eten, hoe ik eten kon wegmoffelen, hoe ik om het eten heen kon komen. Mijn hoofd was constant op volle toeren aan het draaien en dat was heel vermoeiend.’

Maar met heel veel therapieën, hulp van de diëtiste en avonden koken en eten met andere mensen die anorexia hadden, kwam Kniese er weer bovenop. ‘Vooral het samen eten met anderen heeft mij heel veel geholpen, want het normaliseerde het eten een beetje. Het liet mij beseffen dat ik van een avond patat eten niet tien kilo aankwam en dat er niets veranderde.’ Toch gelooft Kniese dat haar herstel vooral te maken heeft met haar ambities en motivaties om weer een normaal leven te hebben. ‘Ik wilde studeren en een studentenleven hebben net zoals iedereen en die mindset heeft mij heel erg geholpen er weer boven op te komen.’

Hersteld 

In de eerste twee jaar van haar studie volgde ze nog therapie, maar daarna kon ze daar langzaam mee stoppen. ‘Ik zou mezelf nu wel hersteld noemen, maar ik denk dat het wel altijd een deel van mijn leven blijft. De verleiding om minder te eten zit er altijd wel in; soms kan ik heel goed tegenin gaan en soms niet. Zeker als het slechter met mij gaat of ik gestrest ben, dan is de verleiding groter en de weerstand kleiner.’ Echt teruggevallen is Kniese nog niet, maar ze denkt wel dat het een keer kan gebeuren. ‘Maar bang ben ik er niet voor. Ik weet nu waar ik hulp kan krijgen en ik hoef mij er niet voor te schamen. Herstel is vallen en opstaan.’ Er voor schamen heeft Kniese wel een lange tijd gedaan, want niemand buiten haar directe omgeving wist ervan. Tot ze deze week tijdens de Eating Disorder Awareness week op Instagram een post plaatste waarin ze vertelde over haar anorexia. ‘Ik vond het heel spannend om naar buiten te komen met mijn verhaal, maar de reacties waren alleen maar heel positief en ik wilde gewoon bewustheid verspreiden en dat is wel gelukt.

Inmiddels is Kniese twintig en is haar leven heel anders ten opzichte van een aantal jaar geleden. ‘Ik ben bezig met afstuderen en heb gewoon veel meer ruimte voor alles. Voor school, voor vriendinnen, voor leuke dingen doen. Toen was ik alleen maar bezig met eten en afvallen, er was geen ruimte voor andere dingen in mijn hoofd. Eten was zo’n groot ding in mijn leven en nu is het ‘gewoon’ maar eten.’ Ondanks dat het een negatieve periode was in Kniese haar leven, heeft ze er wel veel van geleerd. Vooral over haarzelf. ‘Ik heb geleerd dat ik heel ambitieus ben en dat als ik echt iets wil en mijn doelen wil naleven, dat ik mijzelf een schop onder de kont kan geven om ervoor te strijden en te vechten.’

Shannon Blezer (27)

Shannon Blezer was dertien toen het gezonde eten voor haar omsloeg in té gezond eten. Niet om af te vallen, maar om ergens in haar leven controle over te krijgen. ‘Ik had het gevoel dat ik nergens goed in was, geen toekomst had en daarbij was ik heel onzeker en bang om te falen. Al deze gevoelens vonden uiting in eten, of eigenlijk niet eten.’ Heel lang had Blezer niet door dat ze problematisch bezig was. ‘Ik at gezond, maar in mijn hoofd was er niets mis met gezond eten. Daarbij als ik dacht aan anorexia had ik het plaatje in mijn hoofd van vrouwen die niet meer aten omdat ze model wilde zijn en daar herkende ik mijzelf helemaal niet in.’

Ondertussen ging het steeds slechter met Blezer. Net zoals Kniese kampte Blezer met anorexia in het midden van haar puberteit, een tijd die draait om veranderingen, maar ook om leuke dingen doen, uitgaan, vriendinnen, school. ‘Voor mij zat dat er allemaal niet meer in. Hoe meer ik bezig was met het eten en niet-eten, hoe minder tijd ik had voor andere dingen en hoe meer ik mij afsloot van de buitenwereld. Ik wilde geen dingen met doen met vriendinnen, want bij alles kwam wel eten kijken. Mijn hoofd was elke minuut van de dag bezig met vragen als: ‘Wat als ik straks moet eten? Wanneer moet ik het eten? Wat mag ik eten?’ en dat was zo vermoeiend dat er geen ruimte was voor andere dingen.’ Op school ging het voor een tijd wel goed, vooral omdat Blezer aan haar ouders wilde laten zien dat het met haar echt prima ging. Maar na haar middelbare school en een verkeerde opleidingskeuze, ging het bergafwaarts.

Niet ziek

Haar ouders maakten zich steeds meer zorgen en gingen met Blezer naar de huisarts, maar net zoals bij Kniese was op dat moment het besef dat ze niet goed bezig was, nog lang niet ingezakt. ‘Pas toen de arts de diagnose anorexia gaf, kwam het binnen. Daarvoor had ik het altijd goedgepraat en ontkent, omdat ik zelf echt het gevoel had dat ik niet ziek was.’ Van de huisarts kwamen er poliklinische behandelingen in het ziekenhuis en uiteindelijk ook opnames. Jaar in en jaar uit ging dit zo door totdat Blezer twee jaar in een kliniek kwam te zitten. ‘Ik vond de opnames heel moeilijk, want ik was nooit een groepspersoon en daar zat je ineens met allemaal mensen om je heen die ook constant met eten bezig waren.’

Toch lukte het Blezer om een aantal kilo aan te komen en mocht ze de kliniek uit, maar daar begon het echte vechten pas. Ze ging uit huis, omdat thuis wonen met haar eetstoornis én haar ouders, alleen maar voor spanning en ruzies zorgden. ‘Vanaf toen moest ik ineens alles zelf doen. Ik had wel een persoonlijke begeleider die mij hielp, maar ik moest het in principe zelf doen. Zelf boodschappen doen, koken, eten. Alles waar ik in alle jaren hiervoor hulp bij had gekregen.’

Leven na opnames

De invloed van de anorexia is er wel nog altijd. ‘Ik ben nu jaren uit de kliniek en nog steeds veel bezig met eettijden, wat ik moet eten, op welke manier, hoeveel moet ik bewegen en een bezoekje aan de supermarkt is allesbehalve stressvrij.’ Naast uit huis gaan, begon ze ook aan vrijwilligerswerk. ‘Het gaf mij het gevoel dat ik ergens goed in was en ik realiseerde mij dat er daadwerkelijk leuke dingen zijn in het leven.’ Met kleine stappen, persoonlijke begeleiding en haar vriend lukt het Blezer wel om goed om te gaan met deze gedachten en niet terug te vallen.

Al haar ervaringen besloot ze twee jaar geleden op te schrijven in boekvorm. ‘Tijdens alle opnames ben ik begonnen met het opschrijven van mijn gedachten in een boekje. Alles over hoe ik mij voelde, de vervelende opmerkingen die ze wel eens kreeg als ‘Ga gewoon wat meer eten’ en hoe ik die periodes doormaakte. Na jaren heb ik dat weer opgepakt en ben ik weer begonnen met schrijven. Het was ook een soort verwerking voor mijzelf, maar het is vooral om mensen bewust te maken van wat een eetstoornis echt is.’ Het boek ‘Mijn Eetstoornis en ik’ is sinds gisteren uit en met het boek sluit Blezer dat deel van haar leven af, maar of ze ooit echt van haar eetstoornis afkomt, weet ze niet. ‘Ik denk dat het altijd wel een ding zal blijven.’

Plaats reactie

666

0 reacties

Laad meer reacties

Je bekijkt nu de reacties waarvoor je een notificatie hebt ontvangen, wil je alle reacties bij dit artikel zien, klik dan op onderstaande knop.

Bekijk alle reacties

Meest gelezen

Waarom zijn we geneigd te conformeren naar alles en iedereen?

We leven in een tijd waarin conformeren naar bepaalde sociale normen de standaard is geworden. Veel mensen laten hun leven be...

Neushoornpopulatie Nepal groeit flink door intensief conservatieprogramma

De populatie van neushoorns in Nepal stond jarenlang onder druk, maar sinds 2015 is men begonnen met een intensief conservati...

Mieren reageren op dezelfde manier als mensen op sociale isolatie

Onderzoek heeft uitgewezen dat er overeenkomsten zijn tussen hoe sociale dieren als mieren en mensen reageren op sociale isol...

Video | Plant een tuin met bestuivingsmogelijkheden

Een ecoloog legt in het Engels uit wat je moet doen om ervoor te zorgen dat je de natuur bevordert in je tuin. De video is va...

Lees meer

Net binnen

Video | Plant een tuin met bestuivingsmogelijkheden

Een ecoloog legt in het Engels uit wat je moet doen om ervoor te zorgen dat je de natuur bevordert in je tuin. De video is va...

Mieren reageren op dezelfde manier als mensen op sociale isolatie

Onderzoek heeft uitgewezen dat er overeenkomsten zijn tussen hoe sociale dieren als mieren en mensen reageren op sociale isol...

Waarom zijn we geneigd te conformeren naar alles en iedereen?

We leven in een tijd waarin conformeren naar bepaalde sociale normen de standaard is geworden. Veel mensen laten hun leven be...

Neushoornpopulatie Nepal groeit flink door intensief conservatieprogramma

De populatie van neushoorns in Nepal stond jarenlang onder druk, maar sinds 2015 is men begonnen met een intensief conservati...

Treurig: Nederland is grote aanjager van wereldwijde ontbossing

Een treurige statistiek van het WNF is bekend gemaakt: Nederland staat in de top vijf van Europese landen die het meest bijdr...

Lees meer