Ingezonden | Hoe een profvoetballer mij een sprankje licht gaf Indespiegel

Ingezonden | Hoe een profvoetballer mij een sprankje licht gaf

Door Rein Steinkühler 14 juli 2019 | 16:27


In deze rubriek geven wij graag de ruimte aan ingezonden bijdrages van onze lezers. Bijzondere en persoonlijke verhalen die raken. Deze week het ontroerende verhaal van Eelco. Op het moment dat hij overspannen is en fysiek en mentaal in zwaar weer verkeert, komt hij bij toeval in contact met een voetballer van zijn favoriete club. Dit contact geeft hem hoop en kracht op het moment dat hij dit juist zo nodig heeft.

"We zijn iets later vertrokken. Onze hond heeft diarree.” Het WhatsApp-berichtje van Edson Braafheid, voetballer van Lazio, bereikt even na half negen ’s avonds mijn telefoon. Het is vrijdag 24 april 2015 als ik met mijn vriendin Marjolein in Rome verblijf. Voor mij is dat op zich niets bijzonders want als supporter van Lazio kom ik daar wel vaker. Toch belooft het dit keer heel anders te worden. Ik sta namelijk op het punt om met een speler van mijn favoriete club een hapje te eten. En dat terwijl ik hem nota bene nog nooit in het echt heb gezien of gesproken. Het zorgt voor een gezonde vlaag spanning in mijn onderbuik als Marjolein en ik ruim voor het afgesproken tijdstip van half negen buiten op de stoep van ons hotel staan te wachten. Hoe zou hij zijn die Braafheid als ik straks oog in oog met hem sta? Op zijn sociale media heb ik eerder die week nog een filmpje van hem bekeken waarop hij met een boos gezicht strak in de camera kijkt terwijl hij op het station van Sassuolo loopt. Daar schrok ik toch wel even van. Maar op het stoepje van het fraaie klooster Santa Croce in Gerusalemme, waar we verblijven, hebben mijn vriendin en ik er zin in. Dat de voetballer later komt maakt ons dan ook niet zo veel uit want wij hebben de grootste schik. Elke grote bak in het verkeer die namelijk ook maar enigszins weifelt of daadwerkelijk onze kant op komt rijden wordt door ons enthousiast begroet met: “Dat is ‘m!”  Gaandeweg de tijd valt daar ook een 45-kilometerwagentje en een vuilniswagen onder. Nee, onze avond kan niet stuk wetende dat de voormalige linksback van FC Twente, Bayern München, Celtic en Hoffenheim met de auto onderweg is om ons op te halen. En dat, ondanks dat ik hem nog had aangegeven het geen probleem te vinden om met de metro te reizen. Nee, antwoorde Edson. “Het kost me meer moeite om uit te zoeken of er een metrohalte bij het sushi-restaurant zit dan dat ik jullie op kom halen haha”, liet hij weten. Prima, dan!

Maar hoe kom je er in godsnaam bij om met Edson Braafheid sushi te eten in Rome als je hem niet persoonlijk kent? Ik hoor het je denken. Dat zit zo. Na jarenlange chronische rugklachten vond ik het tijd worden om de beste fysiotherapie te zoeken die er is. Daarvoor kwam ik uit bij Fysiomed in Amsterdam, waar ze beschikken over de nieuwste apparatuur om specifieke rugspieren te trainen. Bovendien gaf het me een goed gevoel dat er in hun sportcentrum dagelijks een flink aantal profvoetballers rondliep. Van Khalid Boulahrouz tot en met Robin van Persie, ik zag ze allemaal voorbij komen. Met één van hen, Dominique Kivuvu, ex-NEC en FC Cluj, had ik een goede klik. De Angolees international revalideerde er vanwege een blessure en bleek een alleraardigste jongen te zijn met wie ik regelmatig sprak. Tot ik eind 2014 de handdoek in de ring moest gooien om eindelijk echt met mijn fysieke problemen af te rekenen. De pijn in mijn rug bleek namelijk een van mijn stress symptomen. Veroorzaakt door een opeenstapeling van onverwerkte trauma’s in mijn leven. Conclusie: ik was overspannen. Doodgewone prikkels als werken, voetballen, tv kijken en lezen werden door mijn lichaam niet meer verwerkt. Nee, ik was opgebrand en kon zelfs de wedstrijden van mijn favoriete club Lazio niet meer volgen. De Italiaanse voetbalvereniging waar ik sinds Aron Winter er in 1993 voor speelde supporter van ben geworden. Rusten en eten was het devies voor de komende maanden om mezelf weer op te bouwen. Letterlijk en figuurlijk want ik was inmiddels ook een goede tien kilo afgevallen. Men zegt wel eens dat stress aan je vreet. Dat is echt zo kan ik helaas uit eigen ervaring vertellen. Verdriet, kwetsbaarheid en wanhoop waren de emoties die deze donkere weken in mijn leven overheersten.

Eind januari 2015 kwam daar plotsklaps verandering in. Ik stond op het punt om met mijn vriendin de huisarts te bezoeken toen mijn telefoon afging. Ping! Een berichtje. Huh, van Edson Braafheid, speler van mijn Lazio?!  

Hi Eelco ik heb begrepen dat je een moeilijk tijd doormaakt nu en wilde je ff een hart onder de riem steken. Ik heb zelf ook het een en ander moeten mee maken afgelopen jaren en wist het af en toe ook niet meer. Maar door rustig in je bovenkamer te blijven en je kop omhoog te houden en te geloven in jezelf gaat het weer goed komen. Ik heb gezien dat je een grote fan bent van Lazio dus bij deze zou ik je dan ook graag willen uitnodigen om een wedstrijd te komen kijken naar keuze en je dan ook te ontmoeten.

Laat snel wat van je horen.

Groetjes Edson  #keepyourheadupnomatterwhat

Tranen biggelden over mijn wangen toen ik dit las. Wat was ik diep geraakt door deze steunbetuiging. Er gloorde weer hoop voor me aan de horizon. Meteen besefte ik ook dat niemand anders dan Dominique Kivuvu dit voor mij geregeld kon hebben. Van alle mensen die ik ken is hij de  enige die een voetballer zoals Braafheid met mij kon linken. In de maanden die volgden verliep mijn herstel voorspoedig. Begin maart kon ik gelukkig weer de eerste uurtjes op het werk draaien. En met Edson heb ik kunnen afspreken dat Marjolein en ik in april de thuiswedstrijd tegen Chievo Verona komen bezoeken. “Lusten jullie ook sushi?”, vroeg de verdediger me via WhatsApp met een knipoog. Het werd dus sushi eten in Rome. Waarom ook niet, zeiden Marjolein en ik tegen elkaar. “Weer eens wat anders dan de gebruikelijke pizza’s en pasta’s.”

Terug naar de bewuste avond in Rome waar even na negen uur een grijze Porsche Cayenne voor onze neus stopt. “Dat moet ‘m zijn”, zegt Marjolein. Mijn hart bonkt in mijn keel als ik het portier van de wagen open. “Heey Eelco man. Hoe is het?”, zegt Edson met een brede lach op zijn gezicht, alsof we elkaar al jaren kennen. “Dit is mijn vriendin Alexis, afkomstig uit Miami. Vinden jullie het okay om het vervolg van het gesprek in het Engels te voeren?” Natuurlijk is dat voor ons geen punt. Braafheid toont zichtbaar al langer in het Romeinse verkeer te rijden want zonder enige moeite worden de lastigste verkeershordes in deze soms chaotische stad genomen. En dat terwijl hij ondertussen amicaal z’n nieuwe gezelschap te woord staat “We rijden naar ons favoriete sushi-restaurant Shinto. Zijn jullie er toevallig wel eens geweest?”

Rond half tien betreden we de horeca-locatie. Gelukkig maar, want de Hollandse magen van Marjolein en mij zijn ondertussen al flink aan het rammelen. “Stefan de Vrij (Nederlandse voetballer die ook voor Lazio speelt red.) en z’n vriendin hebben dat ook nog altijd”, vertelt Edson lachend. “Die kunnen maar niet wennen aan het Italiaanse eetritme en eten nog steeds de piepers om half zes. Wij hebben ons inmiddels al wel aangepast en eten thuis meestal ook laat.” Onder het genot van de meest lekkere sushi die ik ooit zou proeven brandt het gesprek los. Relaxed worden er over en weer grappen gemaakt, maar ook serieuze thema’s van het leven, zoals kinderen, wonen, reizen en cultuur, komen aan bod. Bijkomend voordeel is dat we alle vier in de leeftijd van begin dertig jaar oud zijn en dus ongeveer in dezelfde levensfase zitten. Praten over Lazio of voetbal doen we gek genoeg niet. Ontmoet ik eindelijke eens een speler van Lazio en dan nog ben ik over de club niets meer te weten gekomen dan ik al wist, denk ik lachend. Toch mis ik het helemaal niet. Daar is het veel te gezellig voor. De voetballer en zijn partner blijken namelijk allesbehalve sterallures te hebben. Sterker nog: ik krijg met de minuut eerder het gevoel te hebben afgesproken met een oud-klasgenoot dan met een speler van mijn geliefde voetbalclub Lazio.
 
Uiteraard zijn Edson en Alexis ook benieuwd naar mijn gezondheidssituatie. De voetballer heeft op zijn Instagram-pagina het motto staan: God said, from eternal darkness let there be light. En daar verwijs ik naar om Edson uit te leggen wat zijn steunbetuiging voor mij betekende. “Het was voor mij eindelijk weer eens een sprankje licht in het duister”, zeg ik met een brok in mijn keel. “Ik hoop dat je beseft dat je op deze manier je eigen motto hebt uitgevoerd.” Braafheid, die in de verloren WK finale tegen Spanje in 2010 nog in mocht vallen, en zijn vriendin zijn zichtbaar geroerd door mijn woorden en geven elkaar een gelukzalige knuffel. “Het is voor mij de eerste keer dat ik zoiets doe”, bekent Edson eerlijk. “Toen ik van Dominique een berichtje over jouw situatie kreeg had ik het gevoel: dit moet ik doen. Nu ik wat ouder ben probeer ik mijn wereld te verbreden, want er is veel meer in het leven dan alleen voetbal. Daarom sta ik altijd open voor m’n medemens, zelfs al ken ik deze niet. Niet alleen om te helpen, maar ook om er zelf weer van te leren. Zo steek ik bijvoorbeeld weer veel op van wat jij allemaal hebt meegemaakt. Uiteindelijk draait het allemaal om iets van jezelf durven weggeven om er iets goeds voor terug te krijgen.” Terwijl het restaurant tegen één uur al is leeggelopen en de schoonmakers bezig zijn besluiten ook wij dat het mooi is geweest voor vanavond. Rond half twee ’s nachts worden Marjolein en ik keurig afgezet bij ons hotel. “Tot zondag in Olimpico!”

Gehuld in de lichtblauwe thuisshirts betreden we die zondag de eretribune van stadio Olimpico. Want vandaag tegen Chievo Verona is het Maglia Day, shirtjesdag, waarbij alle fans in een Lazio-tricot de tribunes bevolken zodat er een blauwe zee zichtbaar is. Al gauw loop ik De Vrij tegen het lijf en kan ik hem vragen naar zijn eetprobleem. Edson Braafheid zit de hele wedstrijd, die in 1-1 eindigt, op de bank. Teleurstellend, omdat de linksback in de maanden ervoor veelvuldig in de basisopstelling te vinden is. Na afloop van het duel ontmoeten we Edson en Alexis zoals van tevoren is afgesproken in de catacomben van het stadion. Snel stopt hij een plastic tas met zijn fraaie wedstrijdshirt van die middag met nummer vijf achterop in mijn rugtas en zegt erbij: “Doe je tas maar snel dicht, anders word je straks overvallen.” Een andere verrassing kon helaas niet doorgaan, bekent de speler lichtelijk excuserend aan mij. “Ik wilde je meenemen in de kleedkamer van Lazio om je favoriete spelers te ontmoeten. Maar de sfeer was er na het gelijkspel helaas niet naar om dat te doen.” Een ongemakkelijk gevoel bekruipt mijn lichaam. Hier tegenover me staat iemand die op mij een verpletterende indruk heeft gemaakt. En hij zegt nog net geen sorry tegen me. Natuurlijk zou het gaaf geweest zijn om de kleedkamer van Lazio te bezoeken. Maar teleurgesteld was ik allerminst. Hoe kon ik dat überhaupt zijn na alles wat ik mee heb mogen maken dit weekend? Als iemand mij de keus zou geven of ik een shirtje van Messi of Braafheid zou willen hebben dan zou ik altijd voor Braafheid kiezen. Edson mag dan niet de beste voetballer te wereld zijn, maar hoe belangrijk is dat als je het vergelijkt met de geweldige persoonlijkheid die hij wel is? “We hebben een superweekend gehad Edson. Dus het is echt geen probleem”, zeg ik enigszins beduusd. Na een warm afscheid verlaten Marjolein en ik moe maar zeer voldaan het stadion om naar ons hotel in de stad te wandelen. Toeterend komt er even later een grijze Porsche voorbij gereden. Het zijn Edson en Alexis die zwaaien. “Arriverderci amici!” (Foto: Andy Zuidema)

Dit verhaal verscheen eerder in #8 van het magazine Staantribune. Ook een bijzonder verhaal die je graag wilt delen op IndeSpiegel? Stuur een mail naar info@indespiegel.nl en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op onze website!


Tags:

Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst, wees de eerste!

Reageren

Om een reactie te kunnen schrijven dien je ingelogd te zijn. Login/Registreer je hier direct!

Meer nieuws