Like ons!
Mijn ervaringen | Ayahuasca ceremonie

Indespiegel

Mijn ervaringen | Ayahuasca ceremonie

Als ik weer enigszins bij bewustzijn kom heb ik het gevoel alsof ik een oorlog heb uitgevochten. Uitgeteld lig ik op mijn matras. Mijn lichaam voelt loodzwaar aan en zelfs het pakken van een slokje drinken uit mijn veldfles voelt alsof ik een rotsblok moet verplaatsen. Het enige wat ik kan doen is mijn vriendin vastpakken en haar niet meer loslaten. Wat een waanzinnige reis was dit.
 
Na mijn burn-out in 2015 ben ik opzoek gegaan naar verschillende manieren van lichamelijke en geestelijke heling en ontwikkeling. Psychologen, haptonomie, yoga, meditatie, visualisatie, ademcoaching, voice dialogue, EMDR, groepstherapie. Niks was tot op de dag van vandaag te gek. In deze serie neem ik jullie mee in mijn ervaringen. Vandaag deel één over mijn ervaring met Ayahuasca. Een poging om een deel van deze intense belevenis van pakweg zes uur op papier te zetten.
 
Op TV zag ik de reportages van Sophie Hilbrand en Lauren Verster over het gebruik van Ayahuasca. De totale overgave en het loslaten van alle controle maakten me nieuwsgierig en bang tegelijk. Bang dat ik dood zou gaan, dingen zou zien die ik niet zou kunnen verdragen of dat ik in een psychotische toestand zou achterblijven. Mijn interesse was gewekt, maar tegelijkertijd voelde het niet als het juiste moment om dit avontuur aan te gaan.
 
Als mijn vriendin in de nazomer van vorig jaar aankondigt samen met haar zusje en twee vriendinnen naar een Ayahuasca ceremonie te gaan reageer ik niet meteen laaiend enthousiast. Bang voor haar gemoedstoestand en misschien stiekem ook wel dat haar houding ten opzichte van mij zal gaan veranderen. Als de dag aanbreekt waarop ze daadwerkelijk aan de botanische thee gaat, verandert dit bij mij in positieve berusting en voel ik zelfs dat voor mij ook het juiste moment is aangebroken. Na het aanhoren van haar wonderlijke en fijne ervaringen reserveren we nog voor de jaarwisseling een plekje voor een dag ceremonie bij Beyond Illusion in Arnhem. Voorafgaand aan de ceremonie vul ik online een vragenlijst in met vragen over mijn doelen tijdens de ‘reis’, eventuele ervaring met geestverruimende middelen en medicijngebruik. Daarnaast wordt er afgeraden om in de dagen voorafgaand aan de ceremonie bepaalde dingen te nuttigen zoals zuivel, alcohol en cafeïne. Ook wordt seksuele onthouding aanbevolen om de lichaamsenergie te behouden. Na deze praktische zaken vertrekken mijn vriendin en ik vlak voor de jaarwisseling naar het Oosten van het land.
 
Het is de avond voor de ceremonie als we samen nogmaals de aflevering van Sophie Hilbrand kijken. Geruststellen doet het me nauwelijks en ik kan slecht in slaap komen. In mijn buik neem ik een onbestendig gevoel waar. De angst dat heilige huisjes, waar ik zolang op heb vertrouwd, omver worden geworpen is voelbaar. Ook de angst voor onvoorspelbare lichamelijke kwalen houdt me wakker. Als ik na een korte nacht ontwaak, verlang ik naar het moment dat dit alles voorbij is en ik weer in mijn bed lig alsof er niks gebeurt is. Toch zet ik door en komen we even laten aan op de bijzondere locatie. Binnen worden we liefdevol ontvangen door ervaren begeleiders Caroline en Yvonne en maken we kennis met de overige tien deelnemers. De samenstelling van de groep loopt uiteen van mensen zonder enige ervaring zoals ik, en mensen die al tientallen keren Ayahuasca hebben gedronken. De leeftijden van mijn ‘lotgenoten’ variëren van begin 20 tot in de 50. Tijdens een kort voorstelrondje rondje merk ik gelukkig dat iedereen een zekere mate van spanning voelt. Zelfs een ervaren rot vertelt me dat elke ervaring anders is en dat je nooit van te voren weet wat er komen gaat. De dames vertellen dat Ayahuasca je altijd laat zien wat op dit moment nodig is en dat het nooit meer is dan je kan verdragen. Daarnaast kan je altijd terugkomen in het hier en nu door je ogen te openen.
 
Dan is het tijd voor het echte werk. Ik ga nog een laatste keer naar de WC, geef mijn vriendin een innige omhelzing en begeef me naar de ruimte waar de ceremonie plaats gaat vinden. Voor binnenkomst worden we één voor één spiritueel gereinigd. In de grote en donkere ruimte liggen tien matrasjes in een grote kring met daarnaast voor ieder een eigen emmertje. Daarover later meer. Het advies is om niet naast bekenden te gaan liggen om te voorkomen dat je te veel met elkaar bezig bent in plaats van met jezelf. Als we allen een plekje gevonden hebben, steken we ieder een kaarsje aan voor onszelf. Vervolgens nemen we eerst een MAO-remmer. Dit is om te voorkomen dat de werkzame stof in Ayahuasca, genaamd DMT (Dimethyltryptamine), meteen in je maag en lever wordt afgebroken door de daar aanwezige MAO-enzymen. De MAO-remmer is een donker drankje en smaakt nog het meeste naar vloeibare aarde. Ik spreek van geluk dat mijn maag leeg is en probeer de vieze nasmaak weg te krijgen met een paar rozijnen. Ongeveer een kwartier later worden de glaasjes Ayahuasca ingeschonken. Als ik het glas aan mijn mond zet en het goedje naar binnen werk, weet ik dat er geen weg meer terug is. De smaak is zo mogelijk nog erger dan de MAO-remmer en ook nu werk ik snel een paar rozijnen naar binnen.
 
Ik laat me zakken op mijn matras, trek een deken over me heen en laat me meevoeren door de geleide meditatie die inmiddels is gestart door Caroline. Naar mate de tijd verstrijkt voel ik me lichter worden. Naast me hoor ik mijn buurvrouw snikken. Aan de overkant moet iemand hevig overgeven. Dan is het alsof iemand in mijn geest een lamp aanzet en alles wordt licht en helder. Ik vlieg als een vogel door de lucht over groene grasvelden en blauwe wateren begeleid door indringende muziek. Plotseling herken ik een huis. Het is het huis aan de Amstel van begraafplaats Zorgvlied. Ik zie de graven van bovenaf en kom tot stilstand voor het graf van Stephan. Hij was mijn vriend en buurjongetje en overleed nog voordat hij tien jaar oud werd aan een hersentumor. Het is alsof hij uit zijn graf stapt zoals ik hem het laatst herinner en we zijn dolgelukkig om elkaar weer te zien. Het beeld van de begraafplaats vervaagd en Stephan reist met me mee. Even later zie ik mezelf als Koning Arthur bovenop een groot fort staan. Het voelt krachtig. Aan mijn zijde staat mijn vriendin gekleed als prachtige jonkvrouw. Tussen onze benen en om ons heen spelen kinderen. De kinderen voeren me mee en ik zie gekleurde en lange suisbuizen zoals in het Tikibad. Wanneer ik voor de ingang van de buis sta zie ik een zwart donker gat. De kinderen trekken me mee en ik voel weerstand. Veel weerstand. Een volgend moment zie ik mezelf al zwemmend onder water in de zee. Ik ga diep onder water en voel me vrij. Alsof ik letterlijk mijn vleugels aan het uitslaan ben en me niet laat tegenhouden.
 
Langzaam maar zeker word ik me steeds meer gewaar van de geluiden om me heen. Ik moet plassen. Hoe kan ik in hemelsnaam naar de WC vraag ik me af? Mijn spieren voelen slap en opstaan lijkt onmogelijk. Zonder dat ik het doorheb zak ik weg in een volgende hallucinatie. Weer zie ik een fel licht aan de binnenkant van mijn ogen. Een gevoel van algehele verbondenheid valt me ten deel en van pure blijdschap voel ik een glimlach op mijn gezicht. Dan schrik ik ‘wakker.’ Een warme sensatie rondom mijn geslachtsdelen zorgt voor de overtuiging dat ik aan beide kanten alles heb laten lopen. Minutenlang lig ik stil te bedenken hoe ik dit in hemelsnaam ga oplossen. Eindelijk durf ik langzaam mijn hand naar beneden te laten glijden. Tot mijn verbazing én opluchting is alles nog droog. Met de grootst mogelijk moeite richt ik me op en steek mijn hand op. Caroline komt bij me en rijkt haar hand uit: “kom maar, ik loop met je mee.” Als ik mezelf opricht en kleine stapjes zet is het alsof ik op de wolken loop. De vloer lijkt schuin af te lopen en mijn hoofd voelt donzig. Eenmaal bij de WC laat Caroline me gaan en weet ik mezelf op de automatische piloot te redden.
 
Als ik weer op mijn matras lig duurt het niet lang voordat ook de andere deelnemers stuk voor stuk ontwaken. Ik zoek de blik van mijn vriendin en we kijken elkaar liefdevol aan. Onder de indruk van alles wat ik tijdens mijn eerste reis heb gezien vraag ik me af wat ik straks in mijn tweede reis te zien krijg. Op dit moment zou ik het niet erg vinden als het bij één schenking zou blijven. Het advies is echter om toch voor de tweede schenking van de dag te gaan. Vaak proberen deelnemers in een eerste reis de controle te behouden waardoor de reis minder intens is. Een tweede portie is meestal doeltreffender en diepgaander. Zou het kunnen dat de angst voor wat ik dan te zien zou krijgen een rol speelt? Yvonne komt naast me zitten en vraagt hoe ik het beleefd heb. “Bizar”, is het enige wat ik kan uitbrengen. Ik besluit mijn opspelende gevoel van angst met haar te delen. Ik realiseer me dat ik aan het einde van mijn reis steeds vaker moest denken aan de ‘wedergeboorte’ die een van de deelnemers in de reportage van Sophie Hilbrand kreeg. Blijkbaar ben ik bang dat mij iets vergelijkbaars zal overkomen. Op de vraag van Yvonne waar ik dan precies bang voor ben heb ik eigenlijk verrassend snel een antwoord: “uiterlijk vertoon.” Bang dat ik ten overstaan van de anderen gekke dingen ga doen waardoor zij een (negatieve) mening over mij zouden kunnen vormen. Ik realiseer me dat dit een hardnekkig patroon is waar ik in het dagelijks leven vaker tegenaan loop. Yvonne legt een zachte hand op me en zegt dat ik altijd één van hen mag roepen als ik overvallen wordt door angstige gevoelens. Enigszins gerustgesteld maak ik me op voor de tweede schenking.
 
De twee shotjes smaken niet veel beter. Waar ik de eerste ronde nog zonder maagoprispingen op mijn matras lag, voelt het gitzwarte goedje nu als een indringer in mijn maag. Sneller dan de vorige keer word ik meegezogen in mijn reis. Het angstige gevoel zwelt aan, mijn hartslag gaat omhoog en ademen gaat zwaar. Van de vrolijke kleuren van de suisbuis is alleen het zwarte gat nog over. Ik voel aan alles dat ik in het zwarte gat moet springen, maar durf niet. Ik doe mijn ogen open en probeer mijn angst te controleren. Zonder succes. Bevend steek ik mijn arm in de lucht. Yvonne komt naast me zitten en streelt mijn slaap. Ik probeer haar uit te leggen wat ik zie, maar kom niet verder dan de woorden: “ik ben bang.” Ondertussen voel ik de maagoprispingen toenemen en lokaliseer mijn kots emmertje. Yvonne fluistert me bemoedigende woorden toe en belooft snel weer bij me te komen. De reis lijkt eindeloos te duren. Het zwarte gat blijft in alle mogelijke hoedanigheden voor me opdoemen. Mijn lichaam voelt zwaar en krachteloos. De doffe trommels van de muziek lijken zich eindeloos te herhalen en duwen me verder in mijn trance. Hoezeer ik het ook wil ontkennen en ontlopen, diep van binnen weet ik allang dat ik in het zwarte gat zal moeten springen. De angst dat ik alles (vrienden, familie, mijn vriendin) op zal moeten geven en los zal moeten laten is voelbaar aanwezig. Toch raap ik al mijn moed bijeen en maak me klaar voor de sprong. Ik neem een ferme aanloop, knijp mijn ogen dicht en spring in het zwarte gat…..niks. Er gebeurt verdomme niks!
 
Een nieuwe oprisping van maagzuur doet zich aan. Ik hang kokhalzend boven mijn emmer en wil niets liever dan alles eruit gooien. Alsof overgeven me kan verlossen van deze pijn. Toch komt er niks. Ik tast naar mijn waterfles, in de hoop dat een slok water de rest zal doen, maar het ontbreekt me gewoonweg aan kracht. Met een uiterste krachtinspanning duw ik opnieuw mijn arm in de lucht. Ditmaal komt Caroline naast me zitten. Ik prevel dat ik telkens maar weer hetzelfde zwarte gat voor me zie en me geen raad meer weet. Ze wendt zich tot moeder Ayahuasca en vraagt om mij een ander beeld te laten zien. Haar hand op de mijne voelt als een reddingsboei op open zee en langzaamaan begin ik me realiseren wat er zojuist is gebeurt. Mijn ratio is sterk ontwikkeld, heel sterk. In het dagelijks leven vaar ik bijna altijd op deze kracht en probeer zo de controle te bewaren. Mijn geest denkt in veel situaties al meerdere stappen vooruit om de onvoorspelbaarheid in het leven te elimineren. Door het zwarte gat te laten zien en mij te dwingen erin te springen, werd ik gedwongen om alle controle los te laten. Hoe heviger ik me ertegen verzette, hoe zwaarder ik het mezelf maakte.
 
Terwijl ik deze inzichten op mezelf in laat werken hoor ik mensen door de ruimte lopen. Als ik mijn ogen open zie ik mijn vriendin teruglopen naar haar matras. We kijken elkaar indringend aan en ik kan een diepe zucht niet onderdrukken. Caroline heeft ons onderonsje gezien en zegt tot mijn grote verbazing dat ik naar haar toe mag gaan. Ik krabbel op en waggel met loodzware benen naar haar toen. Als ik naast haar neerplof en haar innig omhels overvalt me een gigantisch gevoel van opluchting. Het is voorbij en ik heb het overleefd!
 
Terugkijkend op mijn ervaring kan ik niet anders zeggen dat het een ongelofelijke belevenis is geweest. Een van de mooiste en meest indrukwekkende dagen uit mijn leven die ik nooit meer zal vergeten. Het inzicht uit de tweede reis heeft me met de neus op de feiten gedrukt en me nog meer bewust gemaakt van de behoefte aan balans tussen ratio en gevoel. De drang om deel te nemen aan een nieuwe ceremonie, nu een halfjaar later, komt langzaamaan opspelen en dat die er gaat komen is zo goed als zeker. (foto: Wiki Commons/CC BY-SA 4.0)
 

0 reacties

Schrijf een reactie

Om een reactie te kunnen schrijven dien je ingelogd te zijn. Login/Registreer je hier direct!

Populair

Naar boven