Like ons!
Mijn patronen | Hoe verlatingsangst mijn relatie versterkte

Indespiegel

Mijn patronen | Hoe verlatingsangst mijn relatie versterkte

In deze serie laat ik een licht schijnen over mijn patronen. Patronen die ingesleten zijn en waar ik regelmatig mee geconfronteerd word. Soms helpend en vaak ook niet. Vorige keer schreef ik over onrecht. In deel twee een verhaal over mijn patroon bij angst om verlaten te worden en hoe dit je relatie kan versterken.
 
Onlangs vierden mijn vriendin en ik ons 1-jarig samenzijn. Een feestelijke mijlpaal. Tijdens het eten bespraken we de hoogte-en dieptepunten uit het afgelopen jaar. Eén van mijn hoogtepunten was het in de ogen kijken van een patroon die diep in mij verborgen zat en die de eerste maanden van onze relatie tot een turbulente tijd maakten.
 
Mijn vriendin en ik leerden elkaar kennen op ons werk. We probeerden de opspelende gevoelens een tijdje te negeren. Het was immers niet ‘handig’ en zeker niet professioneel. Daarnaast schelen we ook nog eens ruim 8 jaar. Uiteindelijk bleek de aantrekkingskracht sterker dan de rationele bezwaren en vielen we als een blok voor elkaar.  
 
In de tijd van onze ontluikende liefde was mijn vriendin druk met het bouwen van haar eigen Tiny House. Bijna elke dag ging ze na werk naar huis om samen met haar vader haar droom te verwezenlijken. Ook op sociaal gebied was ze druk bezet. Dit zorgde bij mij al snel voor een naar onbestemd gevoel. Vindt ze me wel leuk genoeg? Als ik nu al niet op de eerste plaats kom, hoe gaat dat dan straks?
 
Ik had het gevoel dat ik moest vechten om tijd met haar door te mogen brengen. Als we elkaar zagen zorgde dit voor spanning. Ik wilde haar graag zo lang mogelijk zien en zij ervoer dat als beklemmend en wilde dan juist weg. Op de momenten dat ze dit indirect aan me duidelijk wilde maken raakte ik in paniek en ging ik haar ‘straffen’ door bijvoorbeeld laat of kortaf op berichtjes te reageren. Onbewust was ik mezelf aan het pijnigen. Als ik op voorhand wist dat ze zo goed als zeker niet mij kon of wilde afspreken, vroeg ik haar juist mee uit.
 
Regelmatig vroeg ik mezelf af waarom onze relatie zo stroef verliep en of ik wel door wilde gaan. Waren dit normale relatieproblemen en zouden we baat hebben bij relatietherapie. Het dieptepunt bereikte ik op een zwoele zomeravond alleen in mijn strandhuisje. Voor het slapengaan belde ik met mijn vriendin en ze gaf duidelijk aan meer tijd voor haarzelf nodig te hebben. Het leek alsof de grond onder mijn voeten wegzakte. Verschillende emoties wisselden elkaar af. De volgende dag maakte ik een lange strandwandeling en vloeiden de tranen rijkelijk.
 
Door het beleven van deze pijn gingen mijn ogen open en begon ik te zien wat er gaande was. Ik was doodsbang om verlaten te worden. In mijn jeugd heb ik het gevoel gehad door mijn vader verlaten te zijn. Deze pijn zat blijkbaar opgeslagen in mijn lichaam. Deze pijn werd zo nu en dan opgerakeld door mensen waar ik een liefdevolle relatie mee heb en uit mijn leven dreigen te verdwijnen. De verbondenheid met mijn vriendin was zo diepgaand dat ik vol in deze pijn getroffen werd.
 
Inmiddels zijn er vele maanden verstreken en mijn dieptepunt in onze relatie is ook meteen de aanzet geweest tot het hoogtepunt in onze relatie. Mijn vriendin heeft me geholpen mijn verlatingsangst te doorvoelen en beter te begrijpen. Het heeft onze relatie versterkt en ik kan oprecht zeggen dat ik een open, diepgaande en liefdevolle connectie voel met mijn vriendin. Zonder angst.

1 reacties

  1. nombroek

    nombroek

    31 May 2019 om 14:43

    Mooi stukje :)

Schrijf een reactie

Om een reactie te kunnen schrijven dien je ingelogd te zijn. Login/Registreer je hier direct!

Populair

Naar boven